ابوالفضل ج. متولد 1383 در ایلام با بیماری سرشتی میلومننگسل (Myelomeningocele) به دنیا آمد که منجر به اختلال شدید در رشد و تحرک پا، کلاپ فوت، آسیبهای نخاعی و مشکلات اورولوژی شد.
عدم رشد پا از نوزادی قابل مشاهده بود، خانواده ابوالفضل از هیچ درمانی دریغ نکردند: اولین اقدامات خانواده از 1 ماهگی با گچگیریهای پا آغاز و سپس تا قبل از 20 ماهگی 2 نوبت عمل جراحی انجام شد. از 2 تا 7 سالگی از بریسهای متعدد (در هر سال با توجه به رشد ابوالفضل) استفاده شد و بعد از آن نیز عملهای جراحی صورت گرفت تا اینکه وقتی ابوالفضل 7 ساله شد، خانوادهی او با زنجیره امید آشنا شدند.
خوشبختانه ابوالفضل توانست در کلینیک مرحوم دکتر کیوان مزدا معاینه شود و بعد از انجام یک عمل جراحی بسیار حساس و دشوار در ستون فقرات، کنترل بالاتنه، تنها نشستن و استقلال شخصی خود را بدست آورد به طوریکه از آن موقع تاکنون ابوالفضل تنها برای مواردی که اختلاف سطح پلهای وجود دارد برای جابهجایی ویلچر خود از دیگران کمک میگیرد.
وقتی ابوالفضل 9 ساله شد با پرداختن به ورزش شنا، توانایی بدنی خود را افزایش داد و با توجه به قدرت بالاتنه، در رشتههای پرتاب وزنه، تیراندازی و مسابقات کتلبل افتخارات ورزشی نیز کسب کرد. سرانجام او بسکتبال با ویلچر را در 12 سالگی به عنوان رشته ورزشی تخصصی خود انتخاب کرد و به علت ورزیدگی بدن و قدرت عضلانی خود با توجه به سلامت ستون فقرات، طولی نکشید که با عضویت در تیم ملی، راهی مسابقات جهانی شد و تاکنون در این رشته، بیش از 8 افتخار بینالمللی را بدست آورده است. وی هم اکنون نیز در اردوی تیم ملی برای مسابقات پارالمپیک آسیایی 2026 برای به میدان رفتن، لحظه شماری میکند.
آرزوی ابوالفضل این است: آنقدر مرفه شوم که مؤسسهای درمانی- ورزشی برای کودکان و باغستانی برای سالمندان بسازم، هر دو رایگان باشد و فقط مزه سلامتی، ورزش و حال خوب بدهد.
مادر ابوالفضل میگوید: جملهها درکی از بزرگی و کمال زنجیره امید ندارند، زندگی که برای ابوالفضلها ساخته شد، تنها به واسطه زنجیره امید ممکن بود، با آرزوی حال خوب و شادی مردم ایران.